Eskişehir
Uzun olacak illa okuycam diye kasmayabilirsiniz.
Ulan şaka maka uzun zaman oldu ben bu şehre geleli. Tayfun cok sevememis Eskisehir’i ama bilmiyorum. Anlatıyorum sadece. Bir gun dergide bu yazinin ayninida okursunuz herhalde…
2001′e geri gitmeye gerek yok. Bugünden devam edelim. Yarın bu şehirden ayrilacagimi varsayalim. Ben oyle yapicam.
Faik amcayi özliycem lan ben. İnsan ev sahibini ozler mi? Ozliycem. Eminim ozliycem. Onun her sene eskisehir’e mayis ayinin sonunda gelip 4 ay eve kiz girmesini istememesini ozliycem. cok ozliycem. 4 ay sonra evden cikarken bana her defasinda nasihat etmesini. arka bahcede domates biber yetistirip vildan teyzenin bunlardan bana getirmesini ozliycem. Vildan teyze faik amcanin karisi. dunya tatlisi degil ama melek. kirami sektirmeden odedigim icin melek. ama ozliycem onu. bana her gun “sen ne yemek istedigini soyle aksama ben yaparim” demesini ozliycem. hic soylemedim ne yemek istedigimi. kendiliginden yemek getirmesini ama asıl onun bu yuzden evi aramasini ozliycem. “oglum 2 tabak bir de kase getir” demesini ozliycem. cok ozliycem.
otobuse bindigimde otobusun tamaminin ogrenci olmasini ozliycem. sokaklarin genc insanlarla dolu olmasini, universite ogrencileri ile dolu olmasini, gecenin bir koru saat 02.30 da gelmesi beklenen istanbul treninin gecikmesini ozliycem, sogukta sigara icerken sag elin dondugunda sol elle gorev degisimi yapmasini, kar ilk dustugunde “am.na koyim yine her taraf camur olacak” diye yakinmami, butun sehirde nereye gidersem gideyim bir aniyi hatirlayip kalbimin burkulmasini, gecenin bir korunde disari cikip stres atmayi, yalniz kalip bunalima girdigim zamanlarda duvarini yumrukladigim evi ozliycem. sokak dugunlerinden dolayi zaten nadir olan ders calismayi basaramadigim zamanlari, ders verecek prof un ders vermesini beklerken “oglum bugun ders yapmiycam, arkadaslarina soyleyiver” dediginde kimseye soylemeden kantine inmeyi, istedigim herhangi bir saatte herhangi bir arkadasin evine gidip orda kalmayi ozliycem, cunku yalniz uyumayi sevmem ben. bisikletle okula gitmeyi ve ayni bisikletle geri donup eve gitmek isterken son anda biriyle karsilasip doktorlar caddesinde anlik program yapmayi ozliycem, “ileride ne is yapsak” diye yapilan konusmalari, sevgilisi terk etmis arkadasi teselli amacli gidilen barda onu dinler gibi yapmayi ama keyfime bakmayi ozliycem, onun bunu anlamasi ama yinede durmadan, bozmadan anlatmasini ozliycem, her bir santimetrekaresini ozliycem eskisehir’in, valiligin ordaki balikcimi ozliycem, hic tanimadigim biriyle sadece gulumseyerek konusmaya baslamayi, ardindan yine hic tanimadigimiz birinin evine gitmeyi ozliycem, balkonda icip icip yoldan gecen ogrencilerle muhabbet kurmayi, onlari eve davet etmeyi ve onlarin gelmesini ozliycem, porsuk deresini ozliycem, adalarda duvarlarda, cimenlerde oturup bira icip susmayi ozliycem, gecenin bir koru ankara’ya gitme karari almayi ertesi gun gitmeyi ozliycem, sadece mutlu olan ve ustune basmayi daha ogrenememis insanlarin varligini ozliycem, son kalan paranla arkadasina yemek ismarlamayi ve ayni seyi onun senin icin yaptigini gormeyi ozliycem, saatlerce kufurlesip hala aranizin bozulmadigi arkadaslarin oldugunu ozliycem, saatlerce kavga edip hala gulebildigim arkadaslarimi ozliycem, kariyer kaygisina kapilmamis ,ne oldumcu olmayan ve sadece teklif eden arkadaslarimi ozliycem, hayal kirikliklarimi, mutluluklarimi ve bunlari paylasmayi ozliycem, okulun uzamasini ozliycem, devamsizliktan kaldigim dersi ozliycem, o siralari ozliycem…
bundan 10 sene sonra eskisehir’e gelirsem bunlari hatirlayip aglayacagim ve bunlari yasamis oldugum icin ne kadar sansli oldugumu hatirlayip gulumseyecegim aglarken.
Yorum Yapın